หลังจากตัดกันไปดื้อๆให้คิดกันเล่นๆและหลังจากการดองอันยาวนานมาเกือบครึ่งเดือน ตอน2ก็ได้คลอดออกมาอย่างปลอดภัยแล้วครับทุกท่านเย้! ตามสัญญาเป๊ะ 'ภายในเดือนหน้า(กรกฎาคม)' ตอนนี้อาจจะค่อนข้างยาวไปหน่อยถ้าเทียบกับตอนที่1 ทดแทนที่มาอัพช้าอ่ะ บ่นมานานล่ะ ไปอ่านกันเลยดีกว่า

-------------------

ตอนที่2 ชินอิจิกลายเป็น.......???

คุโด้!

ใบหน้าสีนำตาลเข้มของนักสืบหนุ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อไปเสียแล้ว เพราะภาพที่ปรากฎอยู่ตรงหน้า ภาพของหญิงสาวผมยาวประบ่าสีดำเงา ดวงตากลมโตสีน้ำทะเลเป็นประกายเมื่อต้องดับแสงยามเช้าที่ส่องผ่านเข้ามาจากหน้าต่างบานเล็กๆรับกับใบหน้ารูปไข่ได้เป็นอย่างดีที่นั่งหอบอยู่บนเตียงนอนเดี่ยวสีขาวบริสุทธิ์ แต่สิ่งที่ทำให้หน้าของนักสืบโอซาก้าผู้นี้เป็นสีแดงขึ้นไปเป็นทวีคูณ คือสภาพของหญิงสาวผู้นั้น สภาพท่อนบนเปลือยเปล่า มีเพียงกางเกงสีน้ำเงินที่ยาวไปจนถึงข้อเท้าเท่านั้น ถึงแม้หน้าตาและรูปร่างลักษณะจะเปลี่ยนแปลงไปมาก แต่เมื่อดูจากเสื้อผ้าอาภรณ์ที่เธอใส่แล้วจะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจาก 'คุโด้ ชินอิจิ'

กะ..กะ..เกิดอะไรขึ้นน่ะคุโด้ ทะ..ทำไมนายถึงเป็น...อย่างงี้ล่ะ เฮย์จิถามขึ้นเมื่อรวมรวบสติกลับมาได้

เป็นอย่างงี้? เกิดอะไรขึ้นหรอ ฉันมีอะไรแปลกไปหรือไงฮัตโตริ ชินอิจิมองหน้าเฮย์จิด้วยความสงสัยหลังหายจากอาการเหนื่อยหอบ

คือ...คือว่า..นาย... เอ่อ...ดูเองละกัน เฮย์จิพูดติดๆขัดๆ ก่อนจะชี้นิ้วไปทางกระจกบานใหญ่ใกล้กลับตู้เสื้อผ้าสีน้ำตาลไหม้

เฮ้ยยยยยยยยยยยยยย!" ชินอิจิร้องลั่นเมื่อได้เห็นเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก

มัน..มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย ทำ...ทำไม...ทำไมฉันถึงกลายเป็นเเบบนี้

ฉันต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายถาม เกิดอะไรขึ้นกับนายกันแน่

แล้วฉันจะรู้ได้ไงล่ะ เมื่อคืนหลังจากที่นายอุ้มฉันขึ้นมาส่งแล้ว ฉันก็หลับมาตลอด จนถึงเมื่อกี้นี้ที่อยู่ๆ ฉันก็รู้สึกร้อนเหมือนร่างกายและหัวใจจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ แล้วก็เป็นอย่างที่นายเห็นเนี่ย ชินอิจิอธิบายเรื่องทุกอย่างที่เขารู้ให้ผู้ที่อยู่ตรงหน้าเขาฟัง แต่ดูเหมือนว่าคำพูดของเขาจะไม่เข้าหูของเฮย์จิเลย

เฮ้ย! ฮัตโตริ ฮัตโตริ ฮัตโตริ ชินอิจิเรียกพร้อมกับจับบ่าของเฮย์จิเขย่าเบาๆ

เอ่อ....เอ่อ...คือ...คือว่า.... ชินอิจิมองตามสายตาของเฮย์จิไป เฮ้ย นี่นายกำลังมอง...มองหน้าอกฉันอยู่หรอ ชินอิจิรีบวิ่งออกไปใส่เสื้อของเขาที่เตรียมมาด้วยมาทันที แต่เมื่อกลับมาเขาก็ต้องพบว่าเฮย์จิสลบไปกองอยู่กับพื้นแล้วพร้อมกับเลือดที่ไหลออกมาจากจมูกของเฮย์จิจนเลอะไปหมด ชินอิจิรีบอุ้มเฮย์จิไปนอนบนเตียง ก่อนจะไปหาผ้าชุ่มน้ำมาเช็ดคราบเลือดให้

ดวงตาของผู้ที่นอนอยู่บนเตียงเปิดขึ้นทีละน้อยพร้อมกับกระพริบตาถี่ๆเพื่อปรับสภาพสายตาให้ชินกับแสงในตอนนี้ แต่เมื่อเฮย์จิเห็นหญิงสาวที่นอนอยู่ข้างๆเตียงก็สะดุ้งขึ้นก่อนจะยิงคำถามไม่ยั้ง

เธอเป็นใครน่ะ? ชื่ออะไร? มาอยู่บ้านฉันได้ไง?.....

เฮ้ย! นี่นายตั้งใจจะให้ฉันตอบไหมเนี่ย ถามเอาๆ ชินอิจิตะโกนกลบ จนเฮย์จิเงียบไป

เงียบได้ซะที ตื่นมาก็โวยวายเชียว ทั้งๆที่ฉันต้องพึ่งนาย กลับเป็นว่านายต้องมาให้ฉันดูแล เฮ้อ! แต่ก็ช่างมันเหอะ มันก็ช่วยไม่ได้นี่หน่า แล้วสรุปนายนึกได้ยังว่าฉันเป็นใคร

เอ่อ..........คุโด้! เฮย์จิทำท่าครุ่นคิดสักพักก็พูดออกมาอย่างตกใจ จริงสินะ ตอนนี้คุโด้กลายเป็นผู้หญิงไปแล้วนี่น่า แต่เมื่อคิดเรื่องที่หญิงสาวตรงหน้าคือชินอิจิได้แล้ว เฮย์จิก็สงบไปอีกเป็นครั้งที่2 เพราะสิ่งที่เขาคิดออกตามมา.....เหตุผลที่เขาสลบไปในครั้งแรก

เฮ้ย! อย่าสลบไปอีกรอบดิ - -

เวลาผ่านไป2ชั่วโมง เฮย์จิเริ่มตั้งสติได้หลังจากสลบไปถึง2ครั้งติดๆ ตอนนี้ท้องฟ้าที่เคยมืดมิด ถูกยึดครองโดยพระอาทิตย์ดวงกลมโตอีกครั้ง

แล้วนายจะทำยังไงต่อไปล่ะ คุโด้

ฉันก็คงต้องขออยู่กับนายไปก่อนแหละ จะให้ฉันกลับไปหารันในสภาพอย่างงี้ได้ไงล่ะ

อยู่กับฉัน... เฮย์จิคิดไปพร้อมกับอมยิ้มอย่างมีความสุข แต่แล้วความสุขนั้นก็ต้องถูกขัดอย่างรู้ทัน

ไม่ต้องเลย หยุดคิดเรื่องอย่างงั้นไปเลยนะ ฉันก็แค่จะขออยู่ด้วยสักพักจนกว่าจะกลับเป็นปกติได้เท่านั้นแหละ ไม่ต้องคิดไปไกลเลย หน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข บูดลงอย่างเห็นได้ชัด

ฉันก็ไม่ได้คิดไรสักหน่อย... เฮย์จิแก้ตัวอย่างเซ็งๆ แล้วนายจะบอกผู้หญิงคนนั้นว่าไรล่ะ... เสียงถามนั้นหยุดลงทันที เมื่อเฮย์จิหันไปเห็นส่งตาหวานจากชินอิจิที่ส่งมาให้ตน

เออๆ เอางั้นก็ได้ เดี๋ยวฉันบอกให้เอง นายล่ะงี้ทุกที ต้องให้เป็นหน้าที่ฉันตลอดเลย เฮย์จิบ่นอุบ

ไม่อยากช่วยก็ได้ ฉันก็ไม่ได้จะว่าไรหนิ ส่งฉันกลับไปหารันเลยตอนนี้เลยก็ได้ ชินอิจิบอกอย่างงอนๆก่อนที่จะทำท่าลุกออกจากบ้านเฮย์จิไป แต่ก็ถูกเฮย์จิดึงมือเอาไว้

อย่างอนสิ ฉันก็ไม่ได้บอกว่าจะไม่ช่วยซะหน่อย ถ้าเพื่อนายจะให้ฉันทำอะไรก็ยอม เฮย์จิพูดด้วยเสียงหนักแน่น จนใบหน้าของผู้ที่ฟังอยู่ถูกย้อมด้วยสีแดงระเรื่อ

แล้วนี่จะอยู่ในสภาพนี้หรือไง ไปอาบน้ำเถอะ เดี๋ยวฉันจะไปเอาชุดของคาซึฮะมาให้

ชุดของคาซึฮะ? ชินอิจิทวนซ้ำอย่างสงสัย

เปล่านะ มันไม่ใช่อย่างที่นายคิดนะ ฉันกับคาซึฮะไม่ได้มีไรกันเลย นายเชื่อฉันนะ เขาก็แค่มาค้างบ้างฉันบ้างเฉยๆแต่ก็นอนกันคนละห้องนะ ฉันก็เลยมีเสื้อของเขาอยู่.... เฮย์จิรีบแก้ตัวทันควันพร้อมกับส่งสายตาออดอ้อน แต่ก็ต้องหยุดลงเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะล้าของชินอิจิ

เปล่าๆ คือจริงๆแล้ว ฉันจะถามนายว่า จะให้ฉันใส่ชุดของคาซึฮะเนี่ยนะ? แต่อยู่ๆนายก็เล่นพูดแบบนั้นออกมา ฉันก็เลยอดขำไม่ได้น่ะ ชินอิจิตอบพร้อมกับเสียงหัวเราะที่ค่อยๆลดความดังลงเรื่อยๆจนเงียบไป ก่อนจะตรงไปยังห้องน้ำที่อยู่ด้านในสุดของบ้าน

ฮัตโตริ! ฉันอาบน้ำเสร็จแล้ว ขอผ้าเช็ดตัวหน่อย เอาเสื้อด้วยนะ ชินอิจิพูดพร้อมกับเปิดประตูให้กว้างพอที่จะส่งของที่ตนขอเข้ามาได้

ขอบคุณ....เฮ้ย! นี่มันชุดอะไรของนายเนี่ย ชินอิจิโวยเมื่อเห็นชุดที่รับมาจากมือของเฮย์จิ เสื้อแขนกุดสีชมพูอ่อน และกางเกงยีนส์ขาสั้นประมาณเข่า

ก็มันมีแต่เสื้ออย่างงี้นี่น่า ใส่ๆเข้าไปเถอะน้าแล้ววันนี้เราค่อยไปซื้อชุดใหม่ด้วยกัน ชินอิจิไม่มีทางเลือกจึงจำต้องใส่ชุดนั้น ก่อนจะเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยใบหน้าสีชมพูอ่อนๆด้วยความเขินอาย เพราะเสื้อที่จริงๆแล้วจะยาวจนเลยเอวลงมานิดหน่อย แต่กลับกลายเป็นเสื้อเอวลอยไปซะแล้ว ส่วนกางเกงที่เคยยาวประมาณเข่า ก็กลายเป็นกางเกงที่อยู่สูงกว่าเข่าขึ้นไปประมาณ 1 ฝ่ามือเพราะส่วนสูงของชินอิจิที่มีมากกว่าคาซึฮะกว่า 10 เซน แต่สิ่งนี้กลับไม่ได้ทำให้คนใส่ดูน่ารักน้อยลงเลย จะยิ่งช่วยทวีความน่ารักขึ้นเป็นเท่าตัวด้วยซ้ำไป จนทำให้คนที่มองอยู่ถึงกับหน้าแดง พูดไม่ออก

ริ...ฮัตโตริ...เฮ้ย ฮัตโตริ!

ฮะๆๆๆ มีไรหรอ เฮย์จิถามขึ้นพร้อมกับอาการสะดุ้งเล็กๆหลังหลุดจากภวังค์

ฉันถามว่า นายไม่รีบไปอาบน้ำหรอ จะได้รีบไปซื้อเสื้อใหม่กัน ฉันไม่อยากใส่เสื้อตัวนี้นานๆหรอกนะ

ไป...ไปสิ

ก็ไปสักทีสิ ชินอิจิเร่งเมื่อเห็นเฮย์จิกลับไปยืนค้างในท่าเดิม

อืมๆ เฮย์จิขานรับพร้อมกับพยักหน้าหนึกๆ ก่อนจะก้าวขาออกเดินด้วยสติเพียงน้อยนิดที่เรียกกลับคืนมาได้

~โป๊ก~

โอ้ย! เฮย์จิร้องขณะนั่งกองอยู่บนพื้นข้างๆกำแพงที่เดินชนเมื่อครู่นี้

เดินแค่นี้ยังจะชนอีก ชินอิจิพูดกวนๆพร้อมกับหัวเราะร่วน

เพราะใครล่ะ ทำให้ฉันเป็นแบบนี้ เฮย์จิคิดในใจ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วรีบวิ่งตรงไปยังห้องน้ำเพื่อไปรักษาอาการหน้าแตก

ฮัตโตริ! เสร็จรึยัง ชินอิจิเริ่มปฏิบัติการเร่งอีกครั้งหลังจากเฮย์จิหายไปในห้องน้ำนานถึง45นาที

เสร็จแล้วน่าๆ ไม่ต้องเร่งหรอก ชินอิจิเมื่อเห็นชินอิจิที่เดินออกมาจากห้องน้ำ ถึงกลับอึ้งไปเหมือนต้องมนต์สะกด

ชินอิจิ! ชินอิจิ!

หา! อะไรนะ ชินอิจิถามหลังหายจากการต้องมนต์ถูกคลายไป

นายเป็นอะไรรึเปล่า อยู่ๆก็นิ่งไป

เปล่าหรอก แค่...คิดว่า วันนี้นายหล่อเป็นพิเศษรึเปล่านะ น่ะ สิ้นเสียคำพูดจากชินอิจิ ทั้ง2ก็นิ่งไปอีกครั้ง ด้วยไปหน้าสีแดงเข้ม จนมีเสียงหนึ่งแทรกขึ้นมาทำลายความเงียบสงบนั้นลง

~กริ่ง กร่อง~

เอ่อ...ฉันไปเปิดประตูก่อนนะ เฮย์จิพูดขึ้นหลังจากเงียบมานาน ชินอิจิพยักหน้าเป็นการตอบรับ เฮยจิจึงเดินไปเปิดประตูหน้าบ้านก่อนจะเดินกลับมาหาชินอิจิด้วยเวลาไม่ถึงนาทีด้วยใบหน้าเบื่อหน่าย

บ้านมันเหมือนกันนักหรือไงว่ะ อยากรู้จริงๆเลย เฮย์จิบ่น

เอาน่า คนเรามันก็ต้องผิดพลาดกันได้ล่ะน่า ชินอิจิพูดปัดๆให้เฮย์จิหายเครียด

ชินอิจิ เอาหูมานี่หน่อยสิ เฮย์จิพูดพร้อมกับกวักมือเป็นเชิงเรียก

มีไรหรอ ชินอิจิถามเมื่อทำตามที่ชินอิจิบอก

นายอยากรู้ใช่ไหมล่ะ ว่าทำไมฉันถึงแต่งตัวงี้ เมื่อเห็นผู้ถูกถามพยักหน้า เฮย์จิก็เผยรอยยิ้มเล็กๆที่มุมปากพร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆที่หลุดลอดออกมาจากรอยยิ้มนั้น ก่อนจะเริ่มพูดต่อ

ก็เพื่อนายไงล่ะ" ชินอิจิค้างไปชั่วคณะก่อนจะชักตัวออกมา แล้วรีบหันไปทางอื่นทันทีเพื่อปกปิดไม่ให้เฮย์จิเห็นใบหน้าที่เปลี่ยนสีไป

ยะ...อย่ามาล้อเล่นงี้สิ

ใครว่าฉันล้อเล่นล่ะ เฮย์จิบอกพร้อมรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความอบอุ่น ยิ่งทำให้ใบหน้าที่เป็นสีแดงระเรื่ออยู่แล้วแดงขึ้นไปอีกเป็นเท่าตัว ชินอิจิในตอนนี้ยิ่งทำให้หัวใจของชายหนุ่มนักสืบที่เข้มเเข็งมาตลอดเกิดการสั่นคลอน บรรจงประทับริมฝีปากอุ่นๆลงบนแก้มสีเเดงจากเหตุการณ์เมื่อครู่นี้อย่างถนุดถนอ ม จนชินอิจิหน้าแดงขึ้นอีกเหมือนภูเขาไฟที่กำลังครุกรุ่นพร้อมที่จะระเบิดได้ทุกเมื่อ เฮย์จิจึงจับมือชินอิจิไว้แล้วบีบมือชินอิจิเบาๆ ให้ชินอิจิผ่อนคลายลงบ้าง ก่อนจะพากันเดินออกจากบ้านไป

------------------------

คราวนี้จบดีกว่าคราวที่แล้วเยอะใช่ม้า อิอิ โดนด่ามาอ่า TT_TT หาว่าอัพช้าแล้วยังจะตัดฉากสำคัญอีกคราวนี้เลยแต่งให้จบดีๆหน่อย ส่วนเรื่องที่บอกว่าจะเอาส่งอาจารย์แต่งไปแต่งมาคงส่งไม่ได้แล้วล่ะ เพราะไม่รู้ว่าจะจบตอนไหนและก็มันเริ่มชักไม่ปกติแล้วด้วย โดนแรงกดดันสูงก็เลยตอบสนองให้ ยังไงก็ติ-ชม(ถึงมันจะหาเรื่องชมยากก็เถอะ - -:") มากันได้น้า ส่วนตอน3ก็คงพอๆกับตอน2เพราะเดี๋ยวนี้หาเวลาเเต่งยากสุดๆ<<ข้ออ้างประจำ

------------------------------

แก้ไข (14 ก.ค. 49) จะมีคนมาอ่านไหมเนี่ย- - (รู้งี้แล้วจะเขียนเพื่อ? โอ้ย! สับสนในตัวเอง เอาเหอะๆไงๆก็เขียนมาล่ะเขียนต่อดีกว่า ^^)หลังจากการอ่านตอน2 (คนแต่งเองยังไม่ได้อ่านเลย- -)เลยรู้สึกว่า สำเนียงที่ใช้มันแปลกไปจริงๆด้วย วันนี้ก็เลยมาแก้บางส่วน แต่ว่าเนื้อเรื่องไม่มีการเปลี่ยนแปลงอย่างใดเพียงแค่เปลี่ยนภาษาที่ใช้เท่านั้น ส่วนตอน3 อยู่ในช่วงดองเค็มค่ะ ใกล้สอบแล้วอ่า TT_TT