หลังจากสัญญาไว้แล้วว่าจะเอาฟิกมาลงให้ฉลองวันเปิดเทอม

โดยฟิกเรื่องนี้ใช้เวลาแต่งนานมากๆ 4วันเต็มๆ (คิดพร็อตเรื่อง 4 วัน แต่ง 5 นาที)

ยังไงก็ฝากติ - ชม(ถึงจะหาที่ชมยากมากก็เถอะ)ด้วยน้า แล้วไว้วันหลังจะเอามาลงอีก หลังจากบ่นมายาวแล้วไปอ่านกันเลยดีกว่า

3.....2......1 อย่าเพิ่งๆ ลืมบอกไปอ่านแล้วคิดชื่อเรื่องให้ด้วยนะ เเต่งได้แต่คิดชื่อไม่ได้อ่ะ TT_TT

ที่นี้ของจริงล่ะไปอ่านกันเลย 3.......2.......1.......0

-----------------------------------------------------------------

ตื่นเดี๋ยวนี้นะเฮย์จัง ตื่นสิ ตื่น เด็กสาวโอซาก้าโวยวายด้วยความหงุดหงิด หลังจากใช้ความพยายามในการปลุกชายหนุ่มขี้เซาอยู่เกือบชั่วโมงแล้ว

โอ้ย! ยังเช้าอยู่เลย เด็กหนุ่มพูดทั้งทีไม่ได้เปิดเปลือกตาขึ้นมาดูเลยด้วยซ้ำพร้อมกับนำผ้าห่มมาคลุมหน้าไว้

เช้าอะไรของนาย นี่มันเที่ยงกว่าแล้วนะ

เพิ่งเที่ยงกว่าเอง ขอนอนต่ออีกหน่อยเถอะน่า

ไม่ต้องมาขอตงขอต่อเลย ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ เด็กสาวใช้แรงทั้งหมดที่มีดึงเด็กหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าให้ลุกขึ้น แต่ก็ไม่เป็นผล

ทั้งๆที่นานๆทีจะได้ไปเที่ยวด้วยกันด้วยซ้ำ... น้ำใสๆเจิ่งหนองที่ตาของคาซึฮะ

ตื่นแล้วๆ อย่าร้องเลยนะ โอ๋ๆ เฮย์จิถึงกับลุกขึ้นนั่งทันที ก่อนจะใช้มือข้างหนึ่งลูบศรีษะของหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า แต่แล้วคาซึฮะกลับเงยหน้าขึ้นมา ให้เด็กหนุ่มได้เห็นรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความดีใจของเธอ

เฮ้อ! ตื่นซะที รู้งี้ใช้วิธีนี้ตั้งแต่แรกดีกว่า

นี่! เธอหลอกฉันหรอ

อ้าว! ก็นายไม่ยอมตื่นเองหนิ คาซึฮะพูดอย่างผู้ชนะก่อนจะหยิบเสื้อผ้าที่อยู่ข้างตัวเธอส่งให้เขา

"เอ้า ไปอาบน้ำได้แล้ว วันนี้นายสัญญากับฉันไว้แล้วนะว่า นายจะพาฉันไปเที่ยวน่ะ

เอ๊ะ ฉันเคยพูดแบบนั้นด้วยหรอ น้ำใสๆเกิดขึ้นที่ตาของหญิงสาวอีกครั้ง ก่อนที่จะถูกเด็กหนุ่มเช็ดออกให้อย่างเบามือ

ฉันล้อเล่นน่า ใครจะจำไม่ได้ล่ะ ก็วันนี้ฉันจะพาเธอไปสวนสนุกเพื่อไถ่โทษที่ฉันผิดนัดกับเธอคราวก่อนไงเฮย์จิพูดด้วยท่าทีขี้เล่น ก่อนจะรับเสื้อผ้าในมือคาซึฮะมาแล้วตรงไปยังห้องอาบน้ำ

ณ สวนสนุก เวลา14.00น.

เล่นอะไรก่อนดีน้า... คาซึฮะพูดในขณะที่เปิดแผนที่สวนสนุกเพื่อหาเครื่องเล่นชิ้นแรก

บ้านผีสิงละกันอยู่ใกล้ๆ จะได้ไม่ต้องเดินไกล เฮย์จิเสนอ

มาเที่ยวยังจะขี้เกียจอีก เอาเป็นรถไปเหอะดีกว่า ไปกันเถอะเฮย์จัง

รถไฟเหาะ! นั้นมันอยู่ในสุดเลยไม่ใช่หรอ

ก็ในสุดน่ะสิ ฉันอยากเล่นหนิ ทำไมล่ะ มีปัญหาอะไรหรอ คาซึฮะถามเฮย์จิด้วยสายตาบีบบังคับ

เปล่าจ้าๆ รถไฟเหาะก็รถไฟเหาะ

เร็วๆหน่อยสิเฮย์จัง คาซึฮะเร่งเฮย์จิที่ตามรั้งท้ายอยู่หลายร้อยเมตร

เธอต่างหากช้าๆหน่อย รถไฟเหาะมันไม่หนีไปไหนหรอกน่า เฮย์จิเงยหน้าขึ้นไปตอบด้วยใบหน้าที่มีเหงื่อชุ่ม เพราะแสงแดดยามบ่ายและน้ำหนักของสัมพาระที่ขนมา

ยังจะมาให้ช้าอะไรอีก เดี๋ยวก็เล่นเครื่องเล่นได้ไม่ครบหรอก

นี่ เฮย์จิร้องพร้อมกับหยุดเดิน เธอตั้งใจจะเล่นให้หมดจริงๆหรอ

ก็จริงน่ะสิ มาทั้งทีก็ต้องเล่นให้คุ้มจริงม่ะ คาซึฮะตอบด้วยความมั่นใจ โดยไม่รู้เลยว่าคำพูดของเธอทำให้ผู้ฟังถึงกับทรุด

ไปได้แล้ว มีหวังถ้ามัวแต่ยืนคุยอย่างงี้ก็ไม่ครบซะที คาซึฮะพูดพร้อมกับดึง+ลากเฮย์จิไปยังรถไฟเหาะ

ทำไมฉันถึงซวยอย่างงี้เนี่ย เฮย์จิบ่นกับตัวเองด้วยอาการเซ็งๆ

พูดอะไรนะเฮย์จัง

เปล่าไม่มีอะไร เฮย์จิส่ายหัวก่อนที่จะเดินตามคาซึฮะไปเรื่อยๆ

3 ชั่วโมงผ่านไปไวเหมือนโกหก

อะไรกันแค่นี้นั่งพักแล้วหรอ ฉันยังไม่เหนื่อยเลย

น่า...ขอพักหน่อยเถอะนะ

ไม่ได้ๆ นี่มัน5โมงกว่าแล้วนะ เดี๋ยวก็ไม่ทันกันพอดี

ไม่ทันอะไร สวนสนุกปิดตั้ง4ทุ่ม ขอพักแปบเดียวเอง

แปบเดียวก็ไม่ได้ ไปเถอะๆ สิ้นเสียงสนทนา คาซึฮะก็ทั้งดึงทั้งฉุดเฮย์จังให้ไปที่ที่หนึ่ง

มาถึงพอดีเลย คาซึฮะพูดมองนาฬิกาเป็นสัญญาณให้เฮย์จิเงยหน้าขึ้นมาดูเครื่องเล่นที่อยู่ตรงหน้า

ชิงช้าสวรรค์เนี่ยนะ เล่นอะไรเป็นเด็กๆ

เถอะน่า ขึ้นมาเถอะ คาซึฮะเรียกให้อีกฝ่ายขึ้นมานั่งในกระเช้าด้วยกัน เมื่อเฮย์จิเข้าไปนั่ง พนักงานดูแลเครื่องเล่นจึงปิดประตูกระเช้าแล้วกดสวิตช์ให้กระเช้าหมุน

เฮย์จัง คาซึฮะเรียกเฮย์จิเมื่อกระเช้าขึ้นมาจนถึงยอด

ทำไมหรอ

คือว่า....จริงๆแล้วที่ฉันขึ้นมานั่งชิงช้าสวรรค์เพราะมีเรื่องๆหนึ่งอยากจะบอกเธอน่ะ เฮย์จัง คาซึฮะพูดในขณะก้มหน้าอยู่ แสงอาทิตย์ลับขอบฟ้า ย้อมให้ทุกอย่างเป็นสีส้มอ่อนๆ รวมทั้งใบหน้าของคาซึฮะที่เมื่อต้องกับแสงอาทิตย์แล้วยิ่งทำให้ความน่ารักของเธอทวีขึ้นเป็นเท่าตัว

มีเรื่องอะไรก็พูดมาสิ มั่วแต่ก้มหน้าอยู่ได้แล้วฉันจะรู้เรื่องไหมเนี่ย เฮย์จิพูดกวนๆด้วยสำเนียงเหน่อๆตามสไตล์ปกติ คาซึฮะเงยหน้าขึ้นเผยให้ผู้ที่นั่งอยู่ในกระเช้าเดียวกันกับเธอเห็นใบหน้าที่แดงระเรื่อ

คือว่า...ฉะ...ฉันรักเธอนะ เฮย์จัง คาซึฮะพูดตะกุตะกักด้วยท่าทีเขินอาย

คาซึฮะ... เฮย์จิส่งเสียเรียกชื่อของอีกฝ่ายออกมาอย่างไม่รู้ตัว ด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อเช่นเดียวกัน

ที่จริงแล้วฉันก็...แอบระ....แต่แล้วก็มีเสียงๆหนึ่งดังแทรกขึ้นมา เสียงของเด็กสาวสำเนียงโอซาก้า

ตื่นเดี๋ยวนี้นะเฮย์จัง ตื่นสิ ตื่น ดึงให้เขาออกมาจากโลกของความฝัน ถึงจะรู้สึกเสียดายแต่เขาก็เผยยิ้มออกมาภายใต้ผ้าห่มที่เขานำมาคลุมหัวเข้าไว้เพื่อปิดบังใบหน้าที่ซึ่งตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อไปซะแล้ว

โธ่! ความฝันหรอกหรือเนี่ย เอ๊ะ! แต่ว่าวันนี้มันก็เป็นวันที่เรานัดจะไปเที่ยวกับคาซึฮะที่สวนสนุกนิ /////

--------------------------------------